سرپیام نشریه پیام سندیکا شماره 35 دیماه

payam-syndicateآنچه برای طبقه کارگر ایران امروزه بسیار حیاتی و مبرم است دستیابی به دو اصل مهم طبقه کارگر یعنی اول دستمزدهایی برای گذران زندگی و دوم داشتن سندیکاهای کارگری است، تا بتوانند ازاین نان کارگری دفاع بکنند. در حال حاضر پس از توافق هایی که در عرصه هسته ای صورت گرفته و دولت قول داده تا طبق دستورات صندوق بین المللی پول آن را اجرایی کند، نابودی همه آن امتیازاتی است که کارگران طی یکصد سال از کارفرمایان گرفته اند ،در دستورکار کارفرمایان قرارگرفته است. برای این منظور ما می بینیم که قانون کارتوسط خودفروختگان به اصطلاح کارگری در مجلس تغییر داده و موادی را به آن اضافه کنند که سرمایه داری جهانی خواهان آن است. کارگران ارزان و مطیع. و این با پایین آمدن قیمت نفت همسویی کامل دارد. نفت باید ارزان شود تا دولت ایران با دستمزدی مناسب برای زندگی شرافت مندانه مخالفت کند، چرا که بودجه اش را با نفت 70 دلاری بسته و با نفت 43 دلاری کم خواهد آورد پس باید از نان طبقه کارگر بُرید و در سفره سرمایه داری گذاشت.

برای آنکه کارگران نتوانند از حق خود دفاع کنند مدتی است به جای هیات های حل اختلاف وزارت کار، سر و کله نیروهای امنیتی در داخل واحدهای تولیدی باز شده است و نماینده کارگران را به نام اغتشاش گر حتا به شلاق محکوم می کنند. البته در دوماه باقی مانده سال ما باید شاهد دستگیری فعالان کارگری باشیم که گوش به فرمان سرمایه داران نیستند.
دوستان کارگر، طبق گفته آقای روحانی تورم در اسفندماه به زیر ده درصد خواهد رسید و این یعنی اینکه حداقل حقوق کارگران باید زیر ده درصد محاسبه شود و اگر هم کسی صدایش درآمد باید توسط نیروهای امنیتی ساکت شود. البته مشاورین آقای روحانی به ایشان نمی گویند که همین الان با افزایش 25 درصدی قیمت نان، افزایش قیمت دلار، و کم آوردن بودجه دولت در سال آینده ، تورم بالای 70 درصد خواهد بود و نه آقای روحانی و نه مشاورینش نخواهند توانست این تورم را مهار کنند.
ما راه حل کمبود بودجه را در چند پیشنهاد عرضه می کنیم: اول باید دولت هرگونه کالای لوکسی که مورد نیاز حیاتی کشور نیست را با بستن تعرفه های بالا از واردات حذف کند. دوم با بستن مالیات بر درآمد های بنیاد ها و کلیه موسسات مالیی که از راه نزول خواری و دلالی امورات خود را گذرانده و ملت را غارت می کنند ، برای بالا بردن درآمد دولت استفاده کند. سوم با بکارگیری تمامی ظرفیت های تولیدی به جنگ واردات و دلالان رفته، بنیه صنعتی کشور را به سمت تولید ببرد تا کارخانه ها کار کرده نرخ بیکاری کم شده و کارگران بیکار به سرکار روند. چهارم با استفاده از سیستم تعاونی های کارگری (امکان) ، کارمندی( فرهنگیان)، نظامیان (اتکا) به جنگ دلالان و گران فروشی برود تا بخشی از دستمزد کارگران حفظ شود و به یغما نرود. بی تردید این راه آسان نیست ولی تنها راه است. البته سیاستمدارانی که دل در گرو سرمایه داری دارند،نخواهند توانست چنین راهکارهایی را پیش ببرند. منافع ملی ما در گرو اعتماد به سندیکاهای کارگری برای زدودن فقر، فساد و دلالان اقتصادی و سیاسی است.
کارگران و زحمتکشان ایران !
برای داشتن زندگی انسانی و آینده ای برای فرندانمان همین امروز باید دست بکار شویم. قدرت ما در اتحاد ماست. با جمع شدن در سندیکاهای کارگری این توان مبارزاتی را افزایش دهیم. تا زمانی که ایران خودرو جدا، سایپا جدا، کارگران معدن جدا، فرهنگیان جدا ، به دنبال دستیابی به حقوق خود هستند، بهترین موقعیت برای کارفرمایان است که از این تفرقه استفاده کرده همه مان را سرکوب و نان فرزندانمان را غارت کند.
فعالین کارگری ایران ، سندیکاهای کارگری !
متحد شویم ، و با همکاری مشترک این ترفند سرمایه داری را با شکست  روبرو کنیم. تصمیم با ماست.

 تحریریه پیام سندیکا 

Share on Google+Share on Facebook