یکم ماه می میلادی، یازدهم اردیبهشت، روز جهانی کارگر

به نام خدا

در آوریل ۱۸۸۰ میلادی اتحادیه‌ی کارگری آمریکا برای تصویب قوانین به منظور کاهش ساعت کار از ١٠ ساعت به ٨ ساعت بدون کاهش دستمزد تلاش کرده‌اند،ولی با مقاومت کارفرمایان و دولت مواجه شد و به نتیجه نرسید.

چهار سال بعد فدراسیون اتحادیه صنعتی و کارگری دو سال به دولت مهلت داد تا قانون ٨ ساعته کار را به تصویب برساند،ولی دولت و کارفرمایان این‌بار به بهانه‌هایی و وعده‌هایی متعدد از پذیرش این درخواست کارگران شانه خالی کرد.

١ ماه می ١٨٨٦ اتحادیه کارگران صنعتی کارخانجات صنعتی آمریکا دست به اعصاب کار سراسری زدند.

چهارم ماه می با همراه و حمایت هوادران‌شان قرار بر راهپیمایی در شهر شیکاگو از میدان #هی_مارک گذاشتند و راه افتادند و…..

در پایان با دخالت پلیس کار به خشونت کشیده شد ، یک پلیس و تعدادی از تظاهر کننده‌ها کشته و زخمی شدند،تعدادی از کارگران به دادگاه آمریکا معرفی با حکم‌های گوناگون از جمله اعدام و تعدادی هم از حبس ابد و تا ١٥ سال زندان محکوم شدند.

اما فرجام این راهپیمایی ،خشونت و… تصویب به کاهش ساعت کار کارگران از ١٠ ساعت به ٨ ساعت انجامید.

با این مقدمه کوتاه این روز ، روز جهانی کارگر نامگذاری شد.

اما ایران:

اولین بار در سال ١٣٠٠ شمسی به ابتکار یک تشکل چپ‌گرا با عنوان اتحادیه مرکزی کارگران ایران راهپیمایی برگزار شد، و از آن به بعد در ایران مانند دیگر کشورها ١١ اردیبهشت ماه روز جهانی کارگر انتخاب و نام گذاری شد.(در قانون کار ایران روز کاری تعطیل رسمی کارگران هم هست)

با فراز و نشیبهای تاریخی در ایران مانند کودتای سوم اسفند، ١٢٩٩، انقلاب مشروطه ، ٤ اردیبهشت ١٣٠٦ ، وقوع جنگ جهانی دوم، تقریبا مدرنیزاسیون شدن ایران ، بگیر و ببندهای رضاشاهی، ٢٠شهریور١٣٢٠، ملی شدن صنعت نفت، کودتای ٢٨ مرداد ، به اصطلاح انقلاب حکومتی محمدرضاشاه با عنوان انقلاب سفید، اصلاحات ارضی، خرداد١٣٤٢، پیدایش گروهای چریکی و مبارزه مسلحانه دهه ٥٠ علیه رژیم، پیروزی انقلاب جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق و… تا پایان دولت هشت ساله دولت اصلاحات چه مستقل و چه حکومتی این راهپیمایی به صورت کج‌دار و مریز برگزار می شد.

در هشت سال دولت اصلاحات ما کارگران صنایع پتروشیمی و تاسیسات بندر امام خمینی هر ساله از شهر سربندر به صورت کاروان با هدایت دفتر تشکل خانه کارگر عازم تهران می‌شدیم و در این راهپیمایی با مجوز وزارت کشور شرکت کردیم.

امروزه با توجه به کاهش اشتعال، معیشت،افزایش روز افزون تورم ،کوچک و کوچکتر شدن سفره کارگران و بازنشستگان تامین اجتماعی به مسئولین امر فقط شعر ابوالقاسم لاهوتی را یادآوری و اعلام میداریم:

گر چرخ به کام ما نگردد

کاری بکنیم که تـا نگردد.

گوییم به او: مطیع ما شو

یـا می‌گردد و یــا نگردد.

گر گشت خوش است ورنه مادست

از او نکشــــیم تا نگـــــردد.

هـــرگـــز قـــد مردمـــان آزاد

بـــــا هیـــــچ فشـــار تا نگـــردد.

ابراهیم شیخی کارگر بازنشسته پروژه ای

اردیبهشت ١٤٠٠

Share on Google+Share on Facebook