در حالی اسرائیل از همه عرصه ها چه نظامی، اقتصادی، فرهنگی، رسانه ای و دیپلماتیک استفاده میکند تا چهره زشت خود را برای جهانیان، که هر روز بیشتر عیان میشود، بیاراید. اما با تعجب در این سوی جنگ(در ایران) نشانه هایی یافت میشود که در این عرصه ها نه تنها کمترین تلاشی نمیشود بلکه سکوت هم چاشنی آن است.
بی تردید ستون پنجم و مافیایی لانه کرده در لا به لای عرصه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی این سکوت را مدیریت میکنند.
یکی از این بی تحرکی ها در بخش حقوقی و دیپلماتیک کشورمان برای محکوم کردن متجاوزین به کشور است که نشانه ای از آن در دست نیست.
باید در همه عرصه ها،جنگ با اسرائیل را فعال نمود. برای نمونه چرا فدراسیون ورزشی ما برای بایکوت ورزش اسرائیل تحرکی از خود نشان نمیدهد. چندین ورزشکار ما در این بمباران ها کشته شدند. بعضی از آنها عناوین ورزشی کشوری و آسیایی داشتند. همانطوری که در جنگ روسیه و اوکراین، روسیه را از حضور در میادین ورزشی منع کردند چرا فدراسیون ما چنین نمیکند؟
آری ما هم با آمیختن ورزش با سیاست مخالفیم و عرصه ورزش باید جای مهربانی و همبستگی خلق ها باشد. اما زمانی که ورزش چه ما بخواهیم چه نخواهیم عرصه تاخت و تاز سیاسیون شده ما چرا از این عرصه کناره گیری کنیم؟
افکار عمومی جهان به ویژه در ورزشگاه ها در اعتراض به جنایات غزه هرروز پیش از پیش به سمت محکومیت میرود. رونالدو و بسیاری از چهره های ورزشی جنایات اسرائیل را محکوم کردهاند.
نمی توان انسان بود و جنایات اسرائیل چه در غزه و چه در ایران را محکوم نکرد. یادمان نرود که در جام جهانی آرژانتین یوهان کرایف که در اوج آمادگی ورزشی خود بود از همراهی تیم فوتبال کشورش به جام جهانی سر باز زد و این گفته تاریخی را گفت:«چگونه میتوان در ورزشگاهی فوتبال بازی کرد که در چند صد متری آن مردم را شکنجه میکنند.»
ما از فدراسیون ورزشی کشورمان میخواهیم با جنایات انجام شده چه در غزه و چه در ایران، برای حذف اسرائیل از صحنه ورزش جهان به همراه فدراسیون های عربی و دیگر کشورها اقدامات خود را آغاز و تشدید کند.
با بسیج افکار عمومی جهان که هر روز همراهان بیشتری را به همراه خود دارد، اسراییل را باید در همه عرصه ها به چالش کشید و این دولت ضد انسان را منزوی کرد.
گروه کوهنوردان فلزکار
۳۱ مرداد ۱۴۰۴