صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران که طبق قانون اساسی میبایست بازتابدهندهی خواستها و واقعیتهای جامعه باشد، این روزها در برنامههای خود شکافی عمیق با زندگی مخاطبان کمدرآمد جامعه ایجاد کرده است.
اخیرن این سازمان، پخش برنامههای آشپزی پر زرق و برق خود را به دلیل وقایع غزه متوقف کرده است. این در حالی است که این توجیه برای مخاطبان قانعکننده به نظر نمیرسد؛ چرا که مردم محاصرهشده در غزه، به دلیل جنگ و قطعی گستردهٔ برق، اساسن امکان تماشای هیچ برنامه ای را ندارند.
اما سؤال اینجاست که آیا تولید و پخش برنامههایی که در آن غذاهایی با هزینهای بالغ بر هفتصد هزار تومان برای هر وعده آموزش داده میشود، با شرایط معیشتی قشر عظیمی از هشتاد میلیون ایرانی که با تورم شدید دست و پنجه نرم میکنند، همخوانی دارد؟ مردم تهیدستی که به گفته وزارت کار بیش از ۸۰ درصد آنان زیر خط فقر هستند و حتا بخشی از مردم فقیر ایران قدرت خرید نان را هم ندارند.
این در حالی است که امروزه بسیاری از مواد غذایی اولیه از سفره خانوارها حذف شدهاند.
غذاهای سنتی مانند کلهپاچه با قیمتهایی سرسامآور (حدود یک و نیم میلیون تومان) به کالایی لوکس تبدیل شدهاند.
افزایش قیمت مواد اولیهای مانند لوبیا چیتی (کیلویی پانصد هزار تومان) پختن غذاهای سادهای مانند آش رشته را برای بسیاری از مردم دشوار کرده است. در همین راستا چند سالی است که مردم گرسنه و فقیر به دلیل همین گرانی ها، از نذری ها هم محروم شده اند.
پیامدهای این فقر گسترده را میتوان در آمارهای نگرانکنندهٔ نهادهای انتظامی نیز مشاهده کرد. پلیس از افزایش قابل توجه جرائم علیه اموال و اشخاص، از جمله کیفقاپی، اخاذی و حملات به زنان خبر داده که بیشک ریشه در مشکلات اقتصادی و معیشتی جامعه دارد.
ما فکر می کنیم اگر کلیه برنامه های بی خاصیت صدا و سیما به جز اخبار را تعطیل کرده و هزینه آن را سرشکن مردم ایران کنند نتیجه بهتری حاصل خواهد شد.