با تحریم هایی که از سوی دولت های غربی به سرکردگی آمریکا و اروپا صورت گرفته و می گیرد و خرابکاری های عمدی و نارضایتی تراشی حساب شده و برنامه ریزی توسط مافیایی که ستون پنجم دشمن است، آیا کشور روی آبادانی را خواهد دید؟
با کم کردن بودجه ۳ میلیارد دلاری دارو و غذا و اختصاص آن به وارد کردن خودرو برای ثروتمندان، اجازه دادن به پیمانکاران برای بالا کشیدن حقوق کارگران و دور زدن قانون، عقب انداختن حقوق کارگران در مجتمع های بزرگ کارگری همچون ذوب آهن اصفهان و کم کردن حقوق کارگران نفت با آیین نامه های غلط، گماردن وزیران مافیایی که برای ۳ روز گشت و گذار در کیش ۵ میلیارد تومان هزینه می کند و یا دیگری برای رفتن به برزیل ۵۰ میلیارد تومان درخواست پول می کند، و یا با گفتار درمانی رییس دولت در این جنگ پنهان پیروز می شویم؟؟ با قاطعیت می گوییم: خیر. از هم اکنون شکست در جامعه چهره خود را نشان داده است.
در مراکز تولیدی چون نفت و ذوب آهن که ثروت عمومی تولید می شود شکست را نه تنها در میان نیروی انسانی افسرده و سرخورده با تصمیمات غلط مدیران و ناراضی کردن هرچه بیشتر این نیروی متخصص مشاهده می کنیم بلکه در تجهیزات فرسوده ای که باید ثروت و کار تولید کند به شدت به چشم می زند. بخش بزرگی از تجهیزات مناطق نفتخیز و ناوگان دکلهای حفاری، عمر بالای ۲۰ تا ۳۰ سال دارند. چاههای قدیمی، پمپهای فرسوده، خطوط لولهای که بارها وصله خوردهاند و دکلهایی که مدتهاست با کمبود قطعه فعالیت میکنند، چالشی جدی است برای بحران کنونی. فرسودگی تجهیزات یعنی: افزایش ریسک حادثه، افزایش هزینههای نگهداری و کاهش راندمان تولید و حفاری.
تأخیر در پروژهها، کاهش چابکی مدیریتی، و وابستگی بیش از حد به فرآیندهای زمان بر.
مشکلی که سالهاست عملیات میدانی از آن مینالد و برای باز کردن این گره ساختاری چارهای اندیشیده نمی شود.
بی تردید نیروی انسانیِ خسته، تجهیزات فرسوده، قوانین ناکارآمد و مدیران بی عرضه نمی توانند ما را در این جنگ پنهان پیروز گرداندند.
به جای دستگیری کوشندگان کارگری و آموزگاران، پرستاران، به جای اعدام های هر روزه جوانانی که محصول سیستم ۴۷ ساله هستند، به جای توهین و تحقیر زنان کشور، به جای اجازه ندادن به برگزاری مراسم بزرگداشت مفاخری چون سیدحسین فاطمی، وزیر دلیر دوران ملی شدن نفت، مافیا را که ۱۶۷ هزار میلیارد تومان نفت قاچاق می کردند و می کنند و خواهند کرد و یا به گفته رییس پلیس امنیت اقتصادی ۵/۲ میلیارد دلار
قاچاق فرآورده های نفتی که روزانه ۲۱ میلیون لیتر می شود را مردم هادی انجام نمی دهند.
وزیر ضد کارگری با افتخار از قطع امید ۲۷ میلیون یارانه بگیر حرف می زند، نباید به دادگاه سپرده شود؟؟ و دیگر مافیاهایی که برای کمک به دشمن و نابودی ایران مردم را ناراضی و زیر تصمیمات عمدی و غلط اقتصادی و سیاسی می خواهند له کنند را از سیستم های حاکمیتی حذف نمی شوند.
دزدها در کشور جولان می دهند. بانک پاسارگاد به اندازه بودجه عمرانی کشور به خودش وام داده است. رقم واقعی وامهای پاسارگاد به زیر مجموعههای خود، ۶۴۹ هزار میلیارد تومان یعنی ۴۳ برابر رقم اعلامشده است. کل بودجۀ عمرانی کشور در بودجۀ سال ۱۴۰۴، برابر ۶۰۰ هزار میلیارد تومان است. فقط شرکت میدکو ۲۸۸.۵ هزار میلیارد تومان یعنی به اندازه نیمی از کل بودجه عمرانی کشور از این بانک تسهیلات کلان گرفته، اما ردی از آن در آمارهای بانک مرکزی نیست. تا این دزدها آزادانه می گردند و به غارت مشغولند شکست در مقابل مان قرار دارد.
پیروزی در این جنگ پنهان ۲ وجه دارد:۱- اعتماد ملی مردم ۲- تقویت زیر ساخت های صنعتی و کشاورزی.
متاسفانه امروز هر دو وجه بیش از بیش از دست می رود. اعتماد عمومی با برنامه های عمدی گرسنه سازی و کشتن بیماران بی پول و بیکاری مفرط و پول ها و ارزهایی که باید در خدمت نوسازی و بهسازی و ایجاد کارخانه های پول ساز شود ولی با تصمیمات مالی و سفته بازی و قمار در بورس و آزاد گذاشتن دست اختلاس گران همچون بانک آینده و دیگر بانک های خصوصی و دولتی، صرف دزدی های با برنامه مافیا و خرج عیاشی های فرزندان مافیا می گردد، اعتماد سازی به بار نمی آورد.
به جنگ۱۲ روزه غره نشویم، ما را همبستگی ملی برای حفظ تمامیت ارضی کشور پیروز میدان نبرد کرد، نه موشک و پهباد.
امروز میهن ما در یک پیچ تاریخی قرار دارد که هر کسی باید نقش خود را ایفا کند. زحمتکشان و مردم محروم ایران در جنگ ۱۲ روزه نشان دادند که کدام سو ایستاده اند ولی مدیران جامعه کارنامه ای جز رفوزگی نداشتند.
متحد باشیم و در انجمن ها و سندیکاهای کارگری جمع شویم تا در شرایط بحرانی به کمک میهن بشتابیم تا سیلی سخت زحمتکشان را به هر آنکس که نابودی ایران را می خواهد، بزنیم.
تحریریه ماهنامه کارگری پیام سندیکا