۳ خواهر در کشور دومینیکن در مبارزه با دیکتاتوری حاکم بر کشورشان، پس از شکنجه های وحشیانه به قتل رسیدند و روز ۲۵ نوامبر(۴ آذر) از سوی سازمان ملل متحد «روز جهانی منع خشونت علیه زنان» اعلام شد. خواهران میرابال جانباخته، مبارزه ای را آغاز کردند که تمامی دنیا را فرا گرفت.
امروز نه تنها در ایران زنان با خشونت های خانگی، در محل کار و جامعه روبرو هستند بلکه بطور فراگیر این خشونت از سوی هسته سخت قدرت ترویج و اعمال می شود.
طبق آمار سازمان ملل متحد در هر ۱۱ دقیقه یک زن در جهان کشته می شود و از هر سه زن یک زن حداقل یک بار در زندگی اش در معرض خشونت فیزیکی یا جنسی قرار گرفتهاند. که بی تردید در ایران نیز چنین است. نه تنها قوانین بلکه سنت های مردسالارانه نیز به این خشونت علیه زنان کمک می کند. از قتل های ناموسی تا حتا موتورسواری زنان، سدهایی هستند که زنان را مورد خشونت قرار می دهند.
زنان کارگر دستمزدهای برابر با همکاران مردشان نمی گیرند، در محل کار با کلماتی نواخته می شوند، در شرکت های خصوصی رختکن و سرویس بهداشتی جداگانه وجود ندارد و گاه از سوی همکاران مرد و مدیریت با پیشنهادهای زشت مواجه اند.
کار زنان در شالیزارها و باغ ها دیده نمی شود و بی مزد است و وظیفهای است که قصور از آن با خشونت همراه است. زنان شاغل پس از کار مجبورند در خانه به شیفت دوم کار بپردازند که هیچ تشکری در آن وجود ندارد، و به خانواده خدمت بی مزد کنند. از سوی دیگر سالمندان خانواده نیز معمولن وبال گردن زنان خانواده هستند.
افتخار کشورهای سرمایه داری وجود محله هایی در هر شهرشان برای فروش سکس معین گشته است تا آزادی!!! محدود نشود.
در کشور ما فروش دختران نوجوان به شیوخ عرب چه در زمان شاه و چه هم اکنون یک امر رایج است. ازدواج دختران خردسال نیز در کشور امری رایج و از مصادیق خشونت است. سیاست های اقتصادی و سیاسی که به فقر دامن می زند به افزایش کارگران جنسی هر روز بیشتر می افزاید.
برای محو خشونت علیه مادران، همسران، خواهران و دخترانمان باید دست به دست هم داد.
مخالفت با سنت های غلط، دادن آگاهی های لازم به مردان و زنان به ویژه مادران در مورد رعایت حقوق زنان و بردن آگاهی به روستاهای دور، حداقل ترین کار ممکنه است.
از دوستان کارگر می خواهیم با ارج نهادن به مادران و همسران خود به این مبارزه عمومی علیه خشونت زنان پیوسته و حقوق اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی زنان را در همه جا ترویج دهند. حمایت ما از مبارزه مادران، همسران، خواهران و دخترانمان یک وظیفه انسانی است که باید توانمندتر شود.
اگر می خواهیم جامعه مان رنگ تغییر به خود بگیرد باید حامی زنان جامعه مان باشیم.
احترام به زنان و رعایت حقوق انسانی شان، احترام به نیمی از جامعه است. زنان انسان های درجه ۲ نیستند این دیدگاهی است که عقب مانده های فکری هسته سخت قدرت، آن را ترویج می کند تا جامعه عقب مانده بماند و جنبش آزادیخواهی و کارگری از نیمی از توان خود محروم بماند تا سیاست های غیرانسانی خود را حاکم کنند.
سر تعظیم فرود می آوریم به خیزش همگانی «مهسا امینی» و دختران و پسرانی که برای آفتاب جنگیدند و به زدودن حقارت و تفکر عقب مانده پا پیش نهادند. و امروز افتخار می کنیم که بخش کوچکی از خواسته های آنان نهادینه شده است.
هیچ مبارزه ای بدون مشارکت زنان پیروز نیست!
سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
۴ آذر ۱۴۰۴