کارخانه ذوب آهن اصفهان با دارا بودن بیش از ۲۱ هزار کارگر صنعتی، یک مجتمع مادر صنعتی و یک مرکز عمده کارگری بعد از شرکت نفت به شمار می رود. رویدادهای اقتصادی و کارگریش برای جامعه و جنبش کارگری و سندیکایی بسیار مهم و ارزشمند است.
در اواخر آبان ماه ۱۴۰۲ کارگران ذوب آهن با راهپیمایی ۲ روزه جهت اجرای طبقه بندی مشاغل، که سالهاست عقب افتاده، اعتراض خود را که از نامه نگاری ها و گفتگو با مقامات ذوب آهن تا اعتراضات و اعتصاب های پراکنده در بخش های گوناگون ذوب آهن به میدان اعتراض همگانی آوردند. متاسفانه با واکنش بی خردانه مدیریت و مجموعه نیروهای امنیتی با دستگیری ۵ تن از کارگران، برداشته شدن کارت ورود به کارخانه تا پرونده سازی برای بیش از ۵۰ نفر از کارگران انجامید.

واکنش مدیریت به این اعتصاب، اضافه کردن مبلغی بطور موقت به دریافتی های کارگران زیر پوشش طبقه بندی مشاغل و قول انجام طرح طبقه بندی مشاغل و تشکیل ستاد و استخدام های رنگارنگ مدیران طرح طبقه بندی مشاغل، به سرکوب کارگران دست زدند.
اما بعد از دوسال با نپرداختن حقوق تیرماه امسال این کارگران، شعله زیر خاکستر مانده اعتراضات را دوباره دامن زده و کارگران تصمیم گرفتند این بار ۲۸ ابان به استانداری رفته و اعتراض خود را در خیابان‌ به نمایش بگذارند که با بگیر و ببند و تهدید و بازداشت کارگران، این امر را ناکام گذاشتند.
سوال اینجاست:
آیا کارخانه درآمد ندارد؟؟
کارخانه زیان ده و کارگران خوب کار نمی کنند؟؟
آنچه از گزارش های مالی و کاری این کارخانه بر می آید چنین نیست. به این آمارها که در اول آذرماه امسال از سوی کارخانه داده شده توجه کنیم:
۱- رشد ده درصدی صادرات محصولات ذوب آهن در ششماهه نخست سال
۲- با تولید ریل ملی از خروج ۱۵ میلیون دلار ارز جلوگیری شد
۳- ثبت ۳ رکورد تولید در کارگاه های نورد ۶۵۰ و ۳۰۰ با سخت کوشی کارگران،

با توجه به داده های بالا از سوی کارخانه ذوب آهن، معلوم می گردد که نه تنها کارخانه زیان ده نیست بلکه کارخانه درآمد بسیار خوبی دارد و کارگران هم با تمامی تلاش خود کار می کنند.
پس مشکل چیست؟؟
اعتصاب کارگران در سال جاری به دلیل بسته شدن حساب های کارخانه به دلیل ندادن ۶ درصد مالیات به اداره دارایی بوده که مدیریت طی ۳ ماه نتوانست این مشکل را مدیریت کند. یعنی شرکتی که باید وظایف اداری دولتی خود را به خوبی انجام دهد از آن طفره رفته و موجب مسدودی حساب هایش گردیده است. یعنی مدیریتی بی لیاقت که زیاد هم تعجب آور نیست چرا که اکثر مدیران فعلی چنین هستند و مافیای سیستم سرمایه داری نئولیبرال چنین کسانی را می خواهد.
اما هنوز خشم و اعتراض کارگران پایان نیافته است چرا که نه تنها هنوز وعده اجرای طرح طبقه بندی مشاغل انجام نشده است بلکه کمیته ای هم برای خارج کردن بخش بزرگی از کارگران ذوب آهن از لیست مشاغل سخت و زیان آور، آغاز به فعالیت کرده است.

گرانی های هر روزه، مدیران بی لیاقت، دریافتی های حقیرانه که زندگی را هر روز سخت تر می کند، درمان و بیمه تکمیلی بی ارزش، محروم کردن کارگران از طرح طبقه بندی مشاغل و لیست مشاغل سخت و زیان آور، آن آتشی است که همچنان زیر خاکستر سکوت اجباری، شعله ور است.

تحریریه ماهنامه کارگری پیام سندیکا