سالهاست تفکری انسان ستیز برای حقیر کردن مردم و به ویژه زحمتکشان با مدیریت های غلط اقتصادی و سیاسی تلاش می کند مبارزات عدالتخواهانه و برابری طلبانه مردم ایران را سرکوب و به آنان بقبولاند:«که هیچ کاری پیش نخواهید برد و من هرکاری بخواهم می کنم»
اما آنچه در میهن ما در حال رویش است، نبردی است که از دهه هشتاد با به میدان آمدن طبقه کارگر و آموزش های بزرگان سندیکالیست، روی داد. هر چند فراز و فرودها و ضربات گاه کاری خورد، اما از پای ننشست و اعتراضات جزیره ای کم کم در هم آمیخت و سازماندهی مرتب و آگاهانه تری پیدا نمود.
در ۲۵ تیرماه ۱۳۹۹ و با فراخوان و متحد شدن بازنشستگان تامین اجتماعی فلزکار مکانیک و بافنده سوزنی یکشنبه های اعتراضی بنیان گذاشته شد که همچنان می رزمد و هر هفته گسترده تر می گردد.
همچنین در مردادماه ۱۳۹۹ با سازماندهی سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران و گروه کارگران پروژه ای پایپینگ و اکیپ پروژه ای ها، اولین اعتصاب مقتدرانه شکل گرفت و ۴۵ هزار کارگر پروژه ای در عسلویه با ۲ ماه اعتصاب به خواسته های خود که همانا عقب نیفتادن ۶ تا۸ ماهه حقوق ها و افزایش دستمزدها بود، رسیدند و هر ساله تا سال ۱۴۰۴ در تابستان اعتصاب می کنند و شعار حذف شرکت های پیمانکاری و رسمی شدن در شرکت نفت را به میان همه کارگران نفت و گاز و نیروگاهی بردند.
اگر امروز ۵ هزار کارگر ارکان ثالث با خانواده هایشان به خیابان و میدان مطالبه گری می آیند دستاوردی است که کارگران فولاد اهواز پایه گذارش بودند.
اگر در سکوهای نفتی هر هفته اعتراض شکل می گیرد دستاوردی است که یکشنبه های اعتراض بازنشستگان به زحمتکشان شاغل آموخت.
اگر کارگران ذوب آهن مطالبه گری و اعتراض را از محیط کار به خیابان می آورند دستاوردی است که که سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران آن را در سال ۱۳۸۴ رقم زد و جامعه را مطلع از مشکلات خود نمود.
اگر امروز مبارزات جزیره ای در محیط های متفاوت کاری به همدر می آمیزند و ۱۹ آذر را پدید می آورند که کارگر ارکان ثالث نفت در کنار کارگران برق، کارکنان بهزیستی، بانک کشاورزی یکصدا خواهان حذف شرکت های پیمانکاری می گردند حماسه ای است که اعتصاب کارگران پروژه ای اعم از جوشکار، فیتر، داربست بند، رنگ کار، کمکی و…. از سال ۹۹ تاکنون با دادن هزینه های سنگین موجب آن شدند تا طبقه کارگر به نیروی عظیم خود پی ببرد.
اما نباید غافل شد از سهم ارزنده شبکههای اجتماعی، پیشکسوتان سندیکایی که باعث انتقال تجربه و هم آموزی و هم اندیشی کارگران شده و دستاوردها و تجربه های خود را با هم در میان می گذارند تا کارگر نفت، برق، بهزیستی، بانک کشاورزی در مقابل مجلس دست در دست هم خواهان حذف مافیا شوند. بی دلیل نیست که در مقابل رفع فیلترینگ، مافیا مقاومت می کند.
هرچه نئولیبرال ها، ستون پنجم دشمن و مافیای قدرت گرفته در دولت تلاش می کند با تهدید، زندان، اخراج، پرونده سازی اعتراضات را سرکوب کند و اتحاد را منکوب کرده، کوشندگان کارگری را بخرد و یا مطیع کند، اما اعتراضات اوجی دیگر می گیرد. مافیا نمی داند این سیاست های غلط اقتصادی و سیاسی اوست که هر روز کارگران را در پیکار ناگزیر، کنار هم می نشاند.
جنبش کارگری با داشتن کوشندگان سندیکایی که بیش از ۲۰ سال است کار آگاهی بخش و زیر پوستی را با تمام درایت در میان مزدبگیران با مقالات، نشریه پیام سندیکا، نشست های کارگری در محل کار، ارتباط دادن شغل های مختلف کاری بهم دیگر، خود را هر روز شکست ناپذیرتر می کند.
بر همه کوشندگان سندیکایی است که با ایجاد سندیکا و یا ارتباط گرفتن با سندیکاهای موجود خود را مجهز به نبرد کنند و با تحلیل درست از وضعیت کارگری در هر واحد تولیدی، راهکارهای مناسب را به جنبش کارگری ارایه کرده کوشندگان کارگری را با آموزش های سندیکایی آشنا و افق مبارزاتی کارگری را بر آنان روشن کنند، تا از به دام افتادن به شیوه های نادرست خودداری کنند.
تنها راه چاره اتحاد، هم آموزی، هم اندیشی و مبارزه یکپارچه است که سیلی سخت زحمتکشان را در موقع مناسب خواهد نواخت.
اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد
منوساقی بهم سازیم و بنیادش براندازیم
مازیار گیلانی نژاد
مسوول سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
۲۱ آذر ۱۴۰۴