رویدادهای دو روز اخیر که به سایر شهرهای نیز سرایت کرد و اعتراض کسبه کوچک‌ به تغییرات ناگهانی ارزش دلار صورت گرفت و رکود را افزایش داد، صرفن یک اعتراض به کسادی بازار نیست بلکه صدای انفجار اقتصاد کشور از درون است. آنچه ستون پنجم دشمن و همدست نئولیبرال های وطنی و جهانی می خواهند. ضعیف شدن اقتصاد ایران و آغاز شورش، اما نه تغییر.
این صدای انفجار اقتصاد فقط در بازار نیست بلکه در اعتصاب دو هفته ای کارگران معدن زرشوران تکاب، اعتصابات هفتگی کارگران نفت و گاز و اعتصابات هر ساله کارگران پروژه ای از سال ۹۹ تاکنون، یکشنبه های اعتراض ۵ ساله بازنشستگان و در نهمین روز از اعتصاب کارگران شرکت قند خاورمیانه و آمدن پلیس سیاسی به داخل کارخانه و تهدید کارگران برای بازگشت به کار است. ترک های این انفجار آنجا معلوم می شود که ۵ کارگر، کریم رضایی کعب نماینده کارگران، مسلم زهیری، حسین خضاف پور، محمود آل کثیر و مسعود مهرابی نیز در زندان به سر می برند فقط به خاطر حق خواهی. تنها اینها نیستند بلکه یونس آزادبر با قلبی بیمار و مسعود فرهیخته آموزگار در سلول انفرادی.

از ۲۵ تیرماه ۱۳۹۹ که اولین فراخوان یکشنبه های اعتراض بازنشستگان داده شد، انفجار اتفاق افتاد و هر هفته و هر روز صدای آن بلندتر گشت. هر کوشنده صنفی که به زندان افتاد، بحران چهره خود را نمایان تر کرد.
جراحی اقتصادی پشت جراحی و امروز که بودجه سال ۱۴۰۵ و جراحی جدید اعلام شد از کارخانه تا خیابان فریاد برآورد که دیگر توانی برای جراحی جدید نمانده است. این جراحی های پی در پی که از زمان احمدی نژاد تاکنون فقط برای بسترسازی اجرای سیاست های فقر فراگیر صورت گرفته همسو با غارت فراگیر است.
آمریکا و اسراییل و سرمایه داری جهانی نه به دنبال تغییر در سیاست های اقتصادی و سیاسی برای رفاه مردم نیستند بلکه به دنبال فقیرتر کردن کشور و سوریه ای شدن ایران با خشم فرو خورده مردم می باشند.
شورش هایی که دست مافیا را برای کشتار فعالین و مرعوب کردن مردم را باز بگذارد.
در جامعه ای که همه چیز طبقاتی شده از بنزین تا دارو و نان فقط بسترسازی برای غارت بیشتر است.
۹۹ درصد مردم ایران دیگر این سیاست های غلط اقتصادی را قبول ندارند.

فریاد خیابان، فریاد کارخانه و فریاد سلول های زندان همگی یک چیز را فریاد می زنند:

همبستگی اتحاد/ پایان ظلم و بیداد
آزادی عدالت/ حق مسلم ماست

بازنشستگان متحد تهرانی
۹ دیماه ۱۴۰۴