۷ روز از اعتراض مردم به حق کشی هایی که در بودجه ۱۴۰۵ صورت گرفته بود، می گذرد. هفت روزی که شهر، روستا، و مردمی که هرگز دیده نمی شوند، اعتراض خود را به نابرابری و تبعیض، گرانی، بیکاری، تورم ابراز داشتند. اعتراضی به حق علیه فساد گسترده، دروغگویی فراگیر و باز تولید ثروت های افسانه ای و باز گذاشتن دست مافیا در همه عرصه های جامعه و سیاست های غلط اقتصادی و اجتماعی که فقط به نفع یک درصدی های جامعه می باشد.
این اعتراضات علیه دیدگاهی است که خود را برتر از مردم دانسته و هرگونه تقسیم ثروتی عادلانه را رد می کند. این تفکر معتقد است که ثروت کشور ایران فقط متعلق به یک قشر خاص مافیایی است.

از دارا بودن سیم کارت سفید تا بنزین چند نرخی، درمان طلایی، دستمزدهای نجومی، حق نمایندگی مجلس، حق وزیر شدن، خرید پتروشیمی و کارخانه های تولیدی به قیمت ارزان، فروش نفت و نیاوردن ارز آن به ایران، گرفتن ارز ۲۸ هزار تومانی برای واردات و فروش همان محصول به قیمت دلار ۱۳۵ هزار تومانی به مصرف کنندگان، تصاحب رشته های پزشکی توسط فرزندانشان که در آموزشگاه های میلیاردی درس می خوانند، داشتن یک استخر زن لخت توسط اقازاده‌ها، گرفتن عروسی های آن چنانی برای دخترانشان، خرید سیسمونی از ترکیه برای نوه خود، بالا کشیدن اراضی ملی با سند سازی، منشی کردن همسران خود با حقوق های نجومی، تاسیس بانک و ربودن اندوخته های مردم و دادن وام به خودی های مافیایی، و هر کار پلشت و پلیدی که بتوان با آن مردم را سرکیسه و به فلاکت کشاند و گرسنگی و بی دارویی را به مردم تحمیل کرده و ثروت همگانی را به غارت برد.
در میان این کشمکش، گفتار مداخله جویانه ترامپ و نتانیاهو برای گرفتن ماهی از این آب گل آلود و تلاش برای مخدوش کردن اعتراضات مردمی، کار را برای معترضین سخت و دشوار نموده است.
مردم ایران هنوز جنایت حمله به هواپیمای مسافربری ایران ایر در ۱۲ تیرماه ۱۳۶۷ به مقصد دوبی، آن هم در هنگامه جنگ ایران با عراق، بر فراز خلیج فارس و کشتن ۲۹۱ انسان که در میانشان دهها زن و کودک بیگناه بود، از سوی ناو جنگی آمریکایی را از یاد نبرده است. همچنین بمباران زندان اوین توسط جنگنده های اسراییلی که در آن زندانیان معترض به همین نظام در بند بودند را، فراموش نخواهد کرد.
هوشیار باشیم، موش گرفتن این دو موجود پلید از برای خدا نیست که در راه بدست آوردن منابع ثروت ایران و تکه تکه کردن آن است. دقیقن آنچه در لیبی، سوریه و اوکراین و امروز در ونزوئلا انجام دادند.
ترامپ نفت ونزوئلا، سرزمین کانادا و گرینلند، کانال پاناما، سرزمین مکزیک و غزه … و در یک کلام همه جهان را می خواهد. نتانیاهو ۷۰ هزار انسان در فلسطین را کشته تا مرزهایش را گسترش دهد. بر ما نیز چنین می خواهند. شعار؛«ما حق مون رو می خوایم/ به خارجی مربوط نیست» مرزبندی با هر مداخله خارجی است.
ثروت ملی ما نباید بازیچه نه ترامپ، نه نتانیاهو و نه سیاست های غلط اقتصادی اجتماعی مافیای ایرانی گردد. اینجاست که دوغ و دوشاب را می توان از هم تشخیص داد و آمریکایی ماب هایی که به زبان فارسی برای ما مثلن دل می سوزاندند، اما دل در گرو بیگانه دارند را مشاهده کرد.

حق ما یک زندگی شایسته انسانی بدون هیچ تبعیض و نابرابری اجتماعی است.

حق ما، آزادی است که بتوان در آن مدیران جامعه را رصد، بازخواست و به زیر کشید.

حق ما شفافیت در همه امور کلان اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و قضایی است.

حق ما اجرا کردن قانون «از کجا آورده ای» است.

ایران سرزمین زحمتکشان است و هرگونه پلیدی و پلشتی را بر نخواهد تابید. چه خارجی و چه ایرانی.

فریاد خیابان، فریاد کارخانه، فریاد سلول های زندان همگی خواهان یک چیز هستند:

ظلم و ستم فراوان/ ما را کشاند خیابان
همبستگی اتحاد/ پایان ظلم و بیداد
آزادی عدالت/ حق مسلم ماست
ما حق مون رو‌ می خوایم/ به خارجی مربوط نیست.

سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
بازنشستگان متحد تهرانی
بازنشستگان مستقل گیلان
بازنشستگان مستقل قزوین
بازنشستگان مستقل رامهرمز

۱۳ دیماه ۱۴۰۴