یکشنبه است. یک یکشنبه اعتراضی.
صف است اما نه صف نوبت،صف اعتراضی بازنشستگان است جلوی سازمان تأمین اجتماعی و این هم مختصری از دل گویه های آنان.

رضا (بازنشسته فیلکو):
می‌گن صندوق خالیه.
ولی من سی سال آزگار، هر ماه حق بیمه دادم.
پس پول کجاست؟

اکبر (بازنشسته چاپ):
اوایل انقلاب، ۲۴ نفر شاغل پشتیبان امثال من بودن. حالا شده ۴ نفر. آیا زیاد نشدن بیمه پردازان تقصیر کنید یا مدیرانی که کارگاههای زیر ده نفر را از مسولیت قانون خارج کردند؟؟ این مدیریت شماست که صندوق رو خالی کردید.

مریم (پرستار بازنشسته):
کار گر کار میکنه اما بیمه نیست. قرارداد کاری هست، اما امنیت شغلی نیست. تا کارگر حرف از حق وحقوق بزنه اخراج میشه! بعد می‌گن بحران اشتغال! بعد میگن بیمه پرداز نداریم.

حسین (کارمند سابق شستا):
شستا پشتوانه بود، شد حیاط خلوت نماینده های مجلس و دولتیا. سود رفت بالا، اما سفرهٔ کارگر رفت پایین. چون سودها به جای تامین اجتماعی رفت توی وام های بی بازگشت و مدیران بی لیاقت.

اکبر(فرهنگی بازنشسته):
این بحران طبیعی نیست. این نتیجهٔ دست‌ درازی، عدم پرداخت بدهی‌های دولت، و سکوت اجباری ماست.
اگر تأمین اجتماعی نابود شه، طبقه کارگر هم با آن نابود میشه. بنابراین نه فقط ما بازنشستگان بلکه کارگران هم باید به این سیاست‌های غلط، منجمله خصوصی سازی های رانتی (بیکار سازی) اعتراض جدی و دامنه دار کنند.

فریاد:
تا حق مون رو نگیریم/ یکشنبه ها همین جا
ظلم و ستم فراوان/ ما رو کشید خیابان