دوستداران سندیکای فلزکارمکانیک و اعضای محترم سندیکا،
مسوولیت اجتماعی و اخلاقی چیست؟؟
ما در یک سازمان مردم نهاد به نام سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران بطور داوطلبانه گرد هم آمده ایم تا از حقوق انسانی خود دفاع کنیم. برای این موضوع و شیوه های این دفاع بارها و بارها بحث کرده ایم که:« مخاطراتی بی تردید پیش روی ماست و به هیچ مطالبه گر و سندیکالیستی دسته گل نخواهند داد.» اما پرسش این است:
آیا مطالبه گری زمان بخصوصی دارد؟؟
پاسخ ما منفی است. در هر شرایطی حتا جنگی، باید به مطالبه گری ادامه داد. چون سندیکا خارج از هرگونه ملاحظه کارفرمایی، دولت و سازمان های سیاسی باید پیگیر مطالبات خود در هر شرایط و یا زمانی باشد.
ما در جنگ ایران و عراق هم در جبهه حضور داشتیم و هم برای رسیدن به خواسته های خود دست به اعتصاب می زدیم. منافع ملی سر جای خودش، منافع طبقه کارگر هم سر جای خودش و اتفاقن پرداختن به منافع و مطالبات مزدبگیران که ۸۰ درصد جامعه را تشکیل می دهند منافع ملی را تقویت خواهد کرد و همبستگی ملی و زدودن هرگونه فساد را در جامعه، در بر خواهد داشت.
جناب مزدک، دوستی که دیروز پیامش را منتشر کردیم و پرسیده است:
«هر فراخوان خیابانی به معنای قرار دادن آگاهانه انسانها در معرض مرگ، بازداشت و آسیب جبران ناپذیر است. با کدام منطق، مطالبه گری صنفی خیابانی در این مقطع قابل توجیه است؟؟»
مزدک جان و همه رفقای کارگر، فقط منطق «نه به گرسنگی و فساد» روز افزون است که یاران را به خیابان برای مخالفت به این همه ظلم و اجحاف، می کشاند.
در همین موقعیتی که بحران نظامی و امنیتی کشور را در بر گرفته است، دلالان، کار چاق کن ها، محتکرین و در یک کلام مافیا و همدستش، ستون پنجم به جد و آگاهانه به دنبال هرچه بیشتر بردن سود در این وضعیت خطرناک هستند. پس میدان مطالبه گری باید فراخ تر و گسترده تر گردد تا مافیا نتواند نان سفره ما را بیش از پیش، برباید.
بی تردید در این حرکت مطالبه گری و اعتراض، جمعی هم صدمه خواهند دید و این جزو جدایی ناپذیر از کار اعتراض و مطالبه گری است و از آن گریزی نیست. به قول مترجم توانا و نامدار کشورمان آقای به آذین:
بردبار باشیم و امیدوار. شاید در این راه استخوانی از ما هم بشکند» نمی توان وارد دریا شد و خیس نگردید.
فراخوان های خیابانی عین تعهد اجتماعی و اخلاقی در مقابل میهن و آینده فرزندانمان است. جنگ و بحران برای مافیای سودجو و ستون پنجم دشمن، یک نعمت محسوب می شود، اما برای زحمتکشان و خانواده هایشان یک مصیبت جانگداز.
آیا در خانه نشستن و سکوت کردن و خود را به مخاطره نینداختن، رعایت مسوولیت اجتماعی و اخلاقی است؟؟ یا اینکه در مقابل دزدی های هر روزه از سفره مردم توسط مافیای پیدا و پنهان ایستادن، عین انجام وظیفه اجتماعی و اخلاقی در مقابل جامعه و فردای فرزندانمان می باشد؟؟
من قضاوت را را به عهده خوانندگان می گذارم.
با سپاس
مازیار گیلانی نژاد مسوول سندیکای کارگران فلزی کار مکانیک ایران
۱۱ بهمن ۱۴۰۴
پرسشها و نگرانیهای جدی درباره مسئولیت اجتماعی و اخلاقی!
دوستان گرامی در سندیکای کارگران فلزکار مکانیک،
با احترام به سابقهٔ مطالبهگری و ایستادگی شما، این را صریح مینویسم چون دیگر جای ابهام و تعارف نیست.
این یک هشدار اخلاقی است، نه اختلافنظر نظری.
در شرایطی که کمتر از بیست روز از کشتار گستردهٔ معترضان و جانباختن دهها هزار نفر نگذشته، و کشور عملاً در وضعیت شبهحکومت نظامی قرار دارد؛
در شرایطی که کنترل میدانی و تصمیمگیری امنیتی در دست سپاه و نهادهای امنیتی است و احتمال درگیری نظامی خارجی بهطور جدی مطرح است،
هر فراخوان خیابانی بهمعنای قرار دادن آگاهانهٔ انسانها در معرض مرگ، بازداشت، و آسیب جبرانناپذیر است.
در چنین وضعیتی، یک سؤال بنیادین وجود دارد که نمیتوان از آن عبور کرد:
با کدام منطق، مطالبهگری صنفی خیابانی در این مقطع قابل توجیه است؟
و مهمتر: هدف مشخص، قابل سنجش و متناسب با این سطح از خطر چیست؟
صرف تکرار حق اعتراض، بدون پاسخ به این واقعیتها، نشانهٔ عدم درک شرایط روی زمین است.
اشارهٔ کلی به «مخاطرات و تهدیدها» کافی نیست.
در این سطح از خشونت، نادیدهگرفتن هزینهٔ انسانی، خود به یک موضع سیاسی و اخلاقی تبدیل میشود.
این پرسشها ناگزیرند و انتظار پاسخ روشن دارند: ۱) آیا هزینههای انسانی احتمالی ادامهٔ اعتراضات خیابانی صریحاً پذیرفته شده است؟
۲) در صورت تلفات جانی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی سندیکا دقیقاً چگونه تعریف میشود؟
۳) چه تمهیدات واقعی برای کاهش خطر، حفاظت از افراد سالمند و آسیبپذیر، و جلوگیری از قربانیشدن معترضان وجود دارد؟
۴) چرا اشکال کمخطرتر و هوشمندانهتر کنش جمعی، متناسب با این شرایط، در اولویت قرار نگرفتهاند؟
این یک خط قرمز است:
مطالبهگریای که جان انسانها را به «هزینهٔ قابلپرداخت» تبدیل کند، دیگر نه مشروع است و نه قابل دفاع.
اگر پاسخی شفاف، مسئولانه و مبتنی بر واقعیت موجود وجود ندارد،
ادامهٔ فراخوان خیابانی بهمعنای شانه خالیکردن از مسئولیت اخلاقی است،
نه ایستادگی.
این متن از موضع دشمنی نوشته نشده؛
از موضع مسئولیتی نوشته شده که نمیشود بیش از این نادیدهاش گرفت.
با احترام، مزدک