ما کارگران، مزدبگیران، بازنشستگان و حقوق‌بگیران حداقلی، در آستانه ماه رمضان و سال نو، در برابر یک حقیقت ساده ایستاده‌ایم: دخل ما با خرج زندگی هم‌خوانی ندارد.امسال سفره‌ها کوچک‌تر شده‌اند.قیمت مواد غذایی، اجاره مسکن، دارو و حمل‌ونقل با سرعتی بالا رفته که دستمزدها هرگز به آن نرسیده‌اند. وقتی هزینه خوراک یک خانواده از کل حقوق ماهانه فراتر می‌رود، دیگر سخن از «صرفه‌جویی» نیست؛ سخن از ناتوانی در تأمین حداقل‌های زندگی است.
آقای مسعود پزشکیان در ۲۹ بهمن در نشست با سرمایه گذاران و فعالان اقتصادی استان لرستان می گوید:«ما خود را خدمتگزار مردم می دانیم، آمدیم که نوکری مردم را کنیم نه اینکه ریاست کنیم»

۴۷ سال است همه خود را خدمتگزار و نوکر مردم می نامند اما این نوکران جز نابود کردن سفره مردم، که بقول خودشان«ولی نعمت شان‌» هستیم، نکرده اند.
نشست پشت نشست آن هم نه با نمایندگان واقعی مردم بلکه با سرمایه داران که جز سود به موضوع دیگری نمی اندیشند، فقط طی ۳ ماه ارزاق عمومی به ۳ برابر قیمت خود قبل از این نشست ها رسیده است.
ما اعلام می‌کنیم: کارگر فقیر، مقصر تورم نیست. بازنشسته مسئول بحران اقتصادی نیست. مزدبگیران قربانی تصمیم‌هایی هستند که در تعیین آن نقشی نداشته‌اند.
در شرایطی سفره مردم کوچک می‌شود، سیاست‌های اقتصادی بار بحران و فشار اصلی را بر دوش ضعیف‌ترین اقشار گذاشته است نه بر دوش سرمایه گذاران.
ما خواهان تعیین فوری دستمزد متناسب با هزینه واقعی سبد معیشت، کنترل مؤثر قیمت کالاهای اساسی و شفافیت در بازار توزیع، حمایت عملی از بازنشستگان و اقشار کم‌درآمد در ماه‌های پیش رو هستیم.
ما تاکید می‌کنیم که مطالبه نان و معیشت، مطالبه‌ای سیاسی یا جناحی نیست؛ حق طبیعی هر انسانی است که کار می‌کند.
چگونه می توان از کارگر مومنی که روزه دار است و نانی در سفره برای باز کردن افطارش ندارد انتظار رعایت دینداری داشت؟؟
چه ماه رمضان و چه نوروز نباید به فصل شرمندگی معیشتی خانواده‌های کارگری تبدیل شود. ما خواهان کرامت در زندگی هستیم؛ نه امتیاز ویژه، نه رانت، نه صدقه. فقط سهم عادلانه از حاصل کار خود را که ثروت ملی از آن ایجاد شده است را، می خواهیم!
ما باور داریم گفت‌وگو، شفافیت در مسایل مالی و اصلاح سیاست‌های اقتصادی به سود مردم محروم، تنها راه کاهش فشار بر مردم است. بی‌توجهی به صدای معیشت، شکاف اجتماعی را عمیق‌تر می‌کند. امروز، بیش از هر زمان دیگر، عدالت مزدی و امنیت اقتصادی پایه ثبات اجتماعی است.

۱۸ و ۱۹ دیماه هشداری سخت بود که نتیجه کوچک‌شدن سفره کارگری است، که باید شنیده شود.

آقای پزشکیان، تعارف را کنار بگذاریم ما نوکر نمی خواهیم، فرد لایقی می خواهیم که بهبودی وضعیت مزدبگیران را با سیاست های درست اقتصادی آنهم نه با مشورت با سرمایه گذاران بلکه با مشورت اقتصاددانانی چون دکتر حسین راغفر پیش ببرد.

تا حق خود نگیریم، یکشنبه ها می آییم!

تحریریه نشریه ماهانه امید
نشریه ای برای همه بازنشستگان