به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، این روزها خبرهای خوش از گوشه و کنار کارگری کم به گوش نمی‌رسد. یکی از این خبرهای خوش، پرداخت مطالبات کارگران گروه ملی فولاد است. کارگرانی که ماه‌ها چشم به راه حقوق و مزایای خود بودند، حالا می‌توانند نفسی راحت بکشند.

ماجرا چه بود؟
کارگران این مجموعه بزرگ صنعتی مدتی بود که معوقات مزدی داشتند. دلخوری به حق، نگرانی از فردا، و نگاه نگران به صورت حساب‌های روی میز. اما این بار برخلاف بسیاری از موارد مشابه، کار به بستن دروازه‌ها و اعتصابات طولانی نکشید. پیگیری‌ها و اعلام اعتصاب، داستان را به پایان خوش رساند.

در کشور ما گاهی کارگران ماه‌ها و حتی سال‌ها برای گرفتن حق خود در صف می‌مانند. گروه ملی فولاد اما نشان داد که می‌شود متفاوت عمل کرد:
مسئولان تهدید را شنیدند، کارفرما پای کار آمد
و پول به جیب کارگر رفت
این الگوست؛ الگویی که اگر تکرار شود، اعتماد به نفس و انحاد از دست‌رفته بین کارگران بازمی‌گردد.

فرق اینجا با معدن جوزچال چیست؟
همین چند روز پیش درباره معدن جوزچال نوشتیم که با دستور قضایی بسته شد چون کارفرما حقوق کارگران را نداده بود. آنجا تهدید تعطیلی، اهرم فشار آخر بود. اما در گروه ملی فولاد، قبل از رسیدن کار به آن نقطه، مشکل حل شد. این یعنی کارفرما می‌داند که پرداخت حقوق، نه “لطف” که “وظیفه” است.

پرداخت مطالبات کارگران گروه ملی فولاد را باید به فال نیک گرفت. اما این پایان ماجرا نیست. هنوز کارگران بسیاری در صنایع دیگر چشم به راه حقوق معوقه خود هستند. امیدواریم این خبر، سرآغازی باشد برای پایان دادن به معوقات مزدی در همه کارگاه‌ها و کارخانه‌های ایران.

کارگر که خیالش از خورد و خوراک راحت باشد، آن وقت است که می‌تواند با جان و دل برای اعتلای تولید کشور کار کند. این همان برد-برد واقعی است.

*شباهنگ عضو بخش آموزش سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۲۶ خرداد ۱۴۰۵